mengna

TANRI'NIN EMRİN'DEN ÖYKÜLER : I

2010-05-21T21:47:00.010+02:00

Rüyalarımdan Kaçış

Ben Muna, Tanrı'nın emri... Masallaşmış sanatın anlatıcısı... bitip tükenmeyen tutkuların tuvallerde, heykellerde, mimaride ve hatta görsel şölenlerde yer alan hikayelerin anlatıcısı...
tek bir insanın dünyaya hükmettiği ve zamanı durdurabildiği bu çağda yitirdiğimiz ve kabul etmek istemediğimiz ancak etrafımızda sürekli bize hatırlatılan mantıksal örgülerden uzak sanat anlayışımızı değnek ile değercesine bu ay SÜRREALİZM ile başlatmaktayız...

Ansızın köşede beliren gölge ile tekrar irkildim. Binanın sonsuzluğa uzanan yüksek duvarları titremeye başladı. Güneş gözlerimi kamaştırıyor ancak apaçık meydanda klostrofobimi arttırmaktan başka bir çabası yok. Çemberimin gidiş yönünü değiştirmeden ve köşede bekleyen gizli tehlikeye fark ettirmeden onun görüş açısından kaçmayı planlıyorum ve yıllardır duvarın dibinde duran ve çoğu insana yalnızlığı, terk edilmişliği ve korkularını ifade eden vagona doğru yöneliyorum.
Aydınlığın karanlıktan daha tehlikeli olduğu bu dönemde Ahmet Haşim gibi geceyi beklemeye koyuluyorum ve gözlerimi sıkı sıkı kapıyorum...

günün aydınlığını kabusa çeviren Giorgio de Chirico'nun eşsiz eseri, Bir Sokağın Melankoli ve Gizemi tablosundayım hala ve dalıyorum uzaklara. Yelkenlerimi açıyor ve bekliyorum... korkularımı bir kez daha su yüzüne çıkarmayı başar bu eserden kaçmak istiyorum. Zaman dursun ve bir zamanlar başarabilmeyi unuttuğum ipleri kendi elimde tutma becerisini geri istiyorum... oysaki dileğimin gerçekleşmesi için tek gereken biraz peri tozu ve mutlu bir düşünce...

zaman benim için boyutlarına ayrılıyor; eni saniye, saat, gün, ay, yıl vs iken boyu ise tutkularım oluyor. Nesnelerin formları kayıyor ve geçmişime yaptığım bu yolculukta benimle aynı düzlemde olduğunu sandığım zaman bana ihanet etmeye başlıyor... hatıralarım geri geliyor ancak bilinç altıma ittiğim acı düşüncelerim de mutluluklarım ile birlikte geliyor. Hani beyazın siyah olduğu, yumuşaklığın aynı zamanda sertliği ifade ettiği ve aşkın nefrete dönüştüğü anlar olur ya... kaçmaya çalışıyorum tutkularım beni yakalamış ve BİTTİ kelimeleri peşimden koşuyor...

eskimeyen bu kahredici sözcükleri duymaktan her zaman korktum ve ne yazık ki binlerce kez insanlıksız yaratıkların avına kapıldığımda tekrar tekrar duymak zorunda kaldığım o anların geri gelmesini ne pahasına olursa olsun istemiyorum. yutkunuyorum ancak her şey boğazıma takılmış. Kurtulmak öyle zor ki... nar taneciklerinde doğan 'goldfish'lerin yuttuğu bu yaratıklar her şeyi bildiğimi zanneden beni, Venüs’ü, Sokrates gibi bilgisizlik uykumdan uyandırıyor . Bir kez daha ve fark ediyorum, ben sadece Hiçbir şeyi bilmediğimi biliyorum...

ve bu bir pipo değildir...

.muna.
05.2010

İKON İSTANBUL/ KÜLTÜR&SANAT
http://www.ikonistanbul.com/

ARTIK GELMEZ AŞK PERİLERİ

2010-05-06T03:08:00.003+02:00

el-cevap

Bir ülkede yaşayıp
Yumdun gözlerini yanımda
Ve ‘yorgunum’ kelimesi yudumladığın şarap oldu.
Hesap kitap üstüne derledin dertlerini
Ve göğün güzelliklerini söylemeye çalışırken
Ağlattın toprakları,
Ve kelebeklerin ufacık ömürlerine daldı sevdan…

Ve bir kalp’in tüm benliği ile seven ve savrulan kayıplara…

Bu yüzden artık gelmez aşk perileri
Onlar inanır mı bir daha? Tekrar çiğnenmeye razı olur mu?
Ve gelirse söylersin onlara;
‘ben can yakarım bilmezsiniz!’

.muna.

mengna: çimen yaprakları

2010-05-06T02:56:00.000+02:00

http://meng-na.deviantart.com/

çimen yaprakları

2010-05-06T02:51:00.000+02:00

şimdi beni avucunun içine aldın ya,kim olursan ol,
her şey boşa gidecek bir şey eksik kalırsa,
açıkca uyarıyorum seni daha fazla üstüme gelmeden,
o sandığın kişi değilim ben,bambaşka biriyim.
kim yolumdan yürümeye kalkar ki?
kim talip olur ki benim dostluk ve sevgime?
yol kuşkulu,sonuç belirsiz,yok edici belki de.
terk etmen gerekecek başka ne varsa,yalnız ben
umacağım senin biricik ölçütün olmayı,
çıraklık dönemin bile uzun ve zorlu geçecek o zaman,
vazgeçmen gerekecek tüm bir yaşam biçiminden
ve çevrendeki yaşamlara uyumundan,
o yüzden bırak beni başın daha fazla belaya girmeden,
çek elini omuzumdan,
beni yere bırak ve kendi yoluna git...

W.W

kırmızı/yeşil

2009-01-20T22:49:00.001+01:00

bir şüphedir o
demir atmış ciğerimize
şu ufacık dünyanın orta yerinde
ya kendini aldatıyor insan
ya düğüm düğüm üstüne
bir sır, bir perde hepimizde
oysa kırmızıyız, sıcağız dilediğimiz kadar içimizde
bilmiyoruz çıkar eskimemiş bir söz bir gülümseyişle

…… zaten şüphelerdir ciğerlerimizi kavuran
…… iyi veya kötü kaderimizi belirleyen
…… ufacık dünyada yüreğimizi uçsuz bucaksız kılan
…… ya da sırlarla ümitlerimizin dalını kıran
…… ister kırmızı ister yeşil olalım içimizde
…… ister soğuk ister sıcak olalım tenimizle
…… gülümseten cümlelerden korkarız
…… eskimemiş olsalar bile

Solitude

2008-11-16T12:45:00.001+01:00

Laugh, and the world laughs with you;
Weep, and you weep alone.
For the sad old earth must borrow its mirth,
But has trouble enough of its own.
Sing, and the hills will answer;
Sigh, it is lost on the air.
The echoes bound to a joyful sound,
But shrink from voicing care.

Rejoice, and men will seek you;
Grieve, and they turn and go.
They want full measure of all your pleasure,
But they do not need your woe.
Be glad, and your friends are many;
Be sad, and you lose them all.
There are none to decline your nectared wine,
But alone you must drink life's gall.

Feast, and your halls are crowded;
Fast, and the world goes by.
Succeed and give, and it helps you live,
But no man can help you die.
There is room in the halls of pleasure
For a long and lordly train,
But one by one we must all file on
Through the narrow aisles of pain.

-Ella Wheeler Wilcox

2008-10-09T22:43:00.004+02:00

from happiness?
leave everything behind and jump
maybe thats the way

it works. trust me.
yet again can we trust anyone?

scream muna scream

2008-09-28T11:55:00.001+02:00

keep your tears away with anger and punishmnet
when there's nothing left to do

Cirque du Soleil's Vai Vedrai

2008-09-28T11:49:00.002+02:00

Vai, vai bambino vai vedrai, vai

Vai, vai piccino vai vedrai, vai
Vedrai

Dove mancha la fortuna
Non si ca piu con il cuore
Ma coi piedi sulla luna
Oh mio fancillu(o) vedrai
Vai Vedrai che un sorriso
Nasconde spesso un gran' dolore
Vai Vedrai follia del uomo

Follia

Del uomo senza driturra vai
Follia
Del guerrier senza paura vai
Follia
Del bambino pien' divita
Che giocando al paradiso
Dal soldato fu ucciso
Mio fanciull(o) vedrai
Vai Vedrai che un sorriso
Nasconde spesso un gran' dolore
Vai Vedrai follia del uomo

Follia

Vai Vedrai che un sorriso
Nasconde spesso un gran' dolore
Vai Vedrai follia del uomo

Follia

Vai Vedrai che un sorriso
Nasconde spesso un gran' dolore
Vai Vedrai follia del uomo

Vai, vai bambino vai vedrai, vai

Vai, vai piccino vai vedrai, vai
Vedrai

Dove mancha la fortuna
Non si ca piu con il cuore
Ma coi piedi sulla luna
Oh mio fancillu(o) vedrai
Vai Vedrai che un sorriso
Nasconde spesso un gran' dolore
Vai Vedrai follia del uomo

here it is in english:

go, go child, go, you'll see, go
go, go little one, go you'll see, go
you'll see

where fortune walks
you can't reach there with the heart any more
only with your feet on the moon
oh my child, you'll see
go and you'll see that
a smile
often hides a great sorrow
go and you'll see
the madness of mankind

madness

of mankind without rightness, go
madness
of warriors without fear, go
madness
of a child full of life
who, playing at paradise
as a soldier was killed
My child you will see
go and you'll see that a smile
often hides a great sorrow
go and you'll see
madness
go and you'll see
the madness of mankind

madness

go and you'll see that a smile
often hides a great sorrow
go and you'll see
the madness of mankind
go, go child, go and you'll see, go
go, go little one, go and you'll see, go

where fortune walks
you can't reach there with the heart any more
only with your feet on the moon
oh my child, you'll see
go and you'll see that
a smile
often hides a great sorrow
go and you'll see
the madness of mankind

Uzaktan Aşkı Bulursam

2008-09-19T00:57:00.000+02:00

Fark etmeden hayal etmişim onu başkalarında. O olmasını istediğim insanlarda. Tanımadan onu o olsun istemişim bilmeden bilemeden. Sıcaklığı istemişim hassasiyetini özlemişim.

Sevmekten o kadar korkar olmuşum ki. Beklemek tüketmiş beni. Bekledikçe özlemiş özledikçe sabırla bekler olmuşum. Sihirli lambalarda tüketmişim dileklerimi Pink Floyd'a bile kalamamış umutlarım.
Alçak gönüllü, erdemli, yürekli olduğu kadar da utangaç, kırılgan ama dayanıklı yarimi arar olmuşum dumanı tütenlerle.

Uzaklardasın ey sevdiğim uzaklarda. Uzanmaya korktuğum diyarlarda. Ahmet Haşim gibi geceyi bekler oldum gözlerinde… her şey karanlığa ulaşsın bizi kimseler göremesin diye.

Ah Jaufré dostum, yardım et bana ne eyleyeyim? Söyle dostuna mantık ile hareket mi etmeliyim? Yoksa koşturan yüreğimin heyecanı nı mi dinlemeliyim? Sevmeye çalışmalı mıyım tekrar aramaya yola çıkmalı mıyım? Sevdadan bıkmaya bu kadar alışmışken…

Güneş battıktan sonra düşmeli miyim yollara? Yamacıma yanaşan gemilere binmeli miyim? Taç Mahal’ da dua ederken mi bulmalıyım kendimi, kalabalıkların arasında mı kaybolmalıyım? Boş dualara hayaller yüklemeli miyim? Amin demeli miyim?

Babil’e mi gitmeliyim kum okyanuslarda, kor ırmaklarda incilerimle mi dökmeliyim?
Beklide kabuğuma çekilip uzaktan aşkımı yaşamalıyım gizli gizli kalan yarımla…

Avutur mu bunlar gönlümü? Sana dokunmak isterken dokunamayışımı?
Korkuyorum olacaklardan, sevmenin bedelinin ağırlığından. Ne kadar gücüm var ki? Olanda yanılsamadan ibaret değil mi? Yüzüne bile bakmaya cesaret edemezken gözlerimi kapayıp sana yaslanmalı mıyım? Gücüm olmanı beklemeli miyim?
Sen dayanabilir misin? Hep yanımda olabilir misin? Yoksa dönüp arkana bile bakmadan gider misin? Sende mi ağlatırsın? Ağlamayı unutmaya bu kadar yaklaşmışken?

Ah mona rosa. Kollarını bana açsa duamı istese. Uzatsa elini verse elime yüreğini… ona doğru gitmeli miyim? Gidersem takılır mıyım küpeştelere?

Korkuyorum ey Jaufré senin gibi korkuyorum. Ona kavuşmaktan korkuyorum sesine kulak vermekten.
Tek bir rüzgar soluğu değmesin diye dua ediyorum, senin gibi, yüzerken ona doğru.

Ne olur yıldızlara yaklaşırsam
Ne olur seversem sevilirsem
Ne olur kavuşamazsam asıl aradığım uzaktan aşkıma?

Muna
9.08

moi muna

2008-08-22T02:20:00.007+02:00

Nec spe nec metu

2008-08-11T23:37:00.004+02:00

‘Benim yerimde becerikli bir büyücü olsaydı,
Seni elleriyle havada yakalayıp
Bir elinden ötekine aktara aktara soğutabilir
Ve tanrısız, mutlu, sakin kılabilirdi sonunda.
Bense
Bir tutam saçını, yüzünü, saatini,
Geceliğin kurtarabildim kurtara kurtara.’
Ted Hughes

Umudun korkularla çarpıştığı bu saatte, güneşin doğuşundan veya batışından bihaber, sokak lambalarının aydınlatmaya yetmediği ıslak sokakta yürüyorum. Yerleri acem halısı renginde ıslatan gökten değil gözlerimden inen incileri sayarak. Evetlerimin ve hayırlarımın çarpıştığını izliyorum… düşünmeksizin sadece yürüyorum…
Ne istediğini bilmeyenler, yeni düşünceler uğruna istediğinden vazgeçenler, başladığını yarıda kesenler gibi oldum bende karanlık yarlarda. Aylardır uykusuz gecelerimi benimle geçiren ve sabırla bekleyenlerle… sayılacak sokak lambasının kalmadığı, Tanrının bile artık uğramadığı bu yerde bende beklendiğim gibi bekliyorum her gece…
Her gece yaptığım gibi terliklerimi çıkardım. Taze bitmeden sararmış otların arasında büyümeyen çiçekleri aradığım bu yerde parmaklarımın arasında hissediyorum yalnızlığı… beklide son defa…
Ah mona rosa mystica. Duy artık sesimi, hıçkırıklarımın iniltisini… dualarımı yanıtsız eyleme gene. Ah o sahip… beni bekletmekte, aylardır yıllardır beklide…
Herkesin söylediği tek bir şey, rüzgara karşı direnerek fısıldıyor kulaklarıma.
Bırak gitsin. Değer mi tüm bunlara?
Kendimden bir parçayı nasıl bırakıp gidebilirim. Denir mi bu sevdiği için sürüden ayrılan insana? Değmez mi her şeye? sevileni sevmeye zorlayan sevdaya?
Sesleri duymamak için ellerimle kulaklarımı kapıyorum sımsıkı. Daha fazla dayanamıyorum. Yere diz çöktüm ve kurtarılmayı bekliyorum. Gelende yok gidende…
Sesler çoğalıyor farklı tınılarda daha fazla insan hep aynı şeyi söyleyip duruyor. Bıraksalar beni bana. Karışmasalar sevgime, üzüntüme?
Dinlemesini bilen anlamayı da bilmeli. Ancak dinleyip de anlamayan öyle çok ki…
Duymamak için daha fazla bastırıyorum ellerimi, kulaklarımı daha fazla kapıyorum.
Artık sadece sesleri değil kendi hıçkırıklarıma da şahit olmamak için…

Gitti. Gitti.. gitti…
Nicole Kidman gibi giydim çiçekli beyaz elbisemi.
Sen gittiğinden beri uçurumlarda arıyorum nefeslerimi. Sancakları görünen batmış gemilerde, sanki beni de batırmışlar beraberlerinde.
Hani sana rastlamadan önce yüzleştiğimi söylediğim ve derinlerine indiğim uçurumlarım var ya… inançlar, utançlar, güvensizlikler ve en acısı sevgisizlikler…
İşte o uçurumlardan aşağı bakıyorum tekrar gözlerimi kırpamadan. Ama artık bir fark var. Hepsini yaşamış olmanın verdiği pişmanlıklarla bakıyorum hayatıma.
Kimdim, neydim, hayattan ne bekliyordum gibi sorularla başlayan sorgulamalar, çoğumuzun yüzleşmediği kendimize bile yalan söyleyerek sakladığımız özürlerimizle kalıyorum baş başa.

Ben artık yüzleşmek istiyorum, kaybedeceklerimin hepsini kaybettim zaten.
Bu yolculuğa çıkmam gerektiğini sende biliyorsun. Belki bu yüzden güçlü olmamı söyledin. Ama güçlü olabilmek? Güç bende sadece yanılsamadan ibaret iken.
O ruhunun kendini kemiren aşırılığı içindeyken ben de senin yokluğunun yarattığı eksiklikle uçurumdan aşağı son kez bakıyorum zerre güçlü hissedemeden…

muna
02 aug. 2008

haykırışlarımdan bir sonnet

2008-08-11T23:14:00.004+02:00

geminin sancağı görünmeden
gururumu daha kaybetmeden
erdemlerimi sorgulamadan
sen yanı başımda olamadan
baş koydum bitememiş çimlere
uzattım ellerimi göklere
kimselere sormayayım diye
seslendim tanrıya ince ince
al beni yanına sabır deme
ya da duy artık, beni bekletme

Kotu Haber Almanın Beş Aşaması

2008-08-11T13:30:00.001+02:00

Artık kendini tanıyamıyordu. Her şeyin üstünde tuttuğu kendine olan saygısı, gururu ellerinin arasından uçup gitmişti. arkasına bile bakmadan…
Ona en ihtiyacı olduğunda sadece öyle kalakalmıştı, hastane koridorlarında gözlerinde yaşlarla. Nasıl yapabilmişti bunu? Oysa beraber uçmularlarmıydı? tek kanatlı nasıl uçacaklardı şimdi…
Camdan dışarıya baktı. Yağmur yağıyordu ama o artık ‘yağmur prenses’ değildi. Yerini bir başkası almıştı. Artık ne yağmur ve de güneşi istiyordu. İklimsiz havasız yaşamak. Tabiî ki mümkün değildi. Bununla nasıl baş edeceğini aylardır düşünüyordu.
Elindeki soğuk çayı yudumladı.
En son ne zaman sıcak çay içtiğini hatırlamaya çalıştı. Üzerindeki hasta önlüğü kirliydi. Hastanenin duvarları gibi. Uzun süredir ziyaretçisi olmamıştı olacağını da sanmıyordu. Lekeyi kendisini dert etmemeliydi ama ayrıntı kırıntıları ile beslenmek düşünmekten alıkoyuyordu onu ve de buna ihtiyacı vardı..
Hayat sanki ona inat yeni başrol oyuncuları sokmuştu hayatına. Aşık olduğu, mutluluktan ayaklarını yerden kesen adam, şimdi başkalarıylaydı. Ve o sadece seyretmekle yetine biliyordu. Cevap aramaktan, beklemekten, düşünüp tüm bu olanlardan bir çıkış yolu arıyordu ama artık yorulmuştu.
Yatağına döndüğünde son altı aydır mırıldandığı tek şarkıyı aklından geçiriyordu.
‘you’re my sunshine, my only sunshine…’
- inkar
- öfke
- pazarlık
- depresyon
- kabullenme
Bitişe yakındı. Kabullenmişti. Artık güneş çocuk yoktu. Eski yaşadıklarını, pişmanlıklarını bile unutmalıydı. ‘Eternal sunshine of the spotless mind’da olduğu gibi hepsini silebilirmiydi? Ya da Clementine gibi saçlarını boyatsa geçer miydi? İmkansızdı bunu da biliyordu. Kendini bile unutması gerekiyordu… insan kendini unutabilir miydi?
Sorun aldatılmış olması veya terk edilmesi değildi artık… Sorun hala seviyor olmasıydı…

muna
18 tem 08

2008-07-22T02:36:00.000+02:00

We have the life and the wish or do we?

2008-07-04T01:29:00.000+02:00

There's something in the air
And you don't know what it is
You see someone through the window
Who you've just learned to miss
And the road leads on to glory but
You've used up your last wish
Your last wish

No genie no wish. This is not about the woman. What woman? No, no woman no cry. That’s out of the question.
This is simply about change, and how life is affected by it. Something in the air. And we don’t know what it is.
No solutions, simply understand the problems and how life and wishes are part of it.
Acceptance of change and how to deal with it. Can we deal with it? Don’t know but we must, I guess.
Life just as its nature is temporary and will always change. As the time cannot be on hold neither can life nor its properties.
Do not try to comprehend. Do not attach meanings to it. To anything.
Always in movement, in waves, placed before us systematically. By names, dates, numbers, letters… meanings. Just a lonely day. Here I am writing. probably not making any sense.
Getting distracted… stop.
Nothing left. No moments, no feelings, no thoughts, no actions and no one. Nothing stays forever.
Deal with this if you can.
Just you. Shut your eyes. Such a lonely day. And its yours. Be glad.
However much we want to stay hold the moments. Don’t. dhukka – pain nothing else.
Dust and sand between your fingers. What is left behind? Trashed memories and loneliness.
Your last wish.
What’s it like there. I’m a thousand miles away.
Too lonely. Listen to the song.
You’ve used up your last wish.

Muna
July 2008

elinde numunesi olsun aşkın sanat

2008-07-03T01:44:00.002+02:00

Işığa bulanmış yüze
Ya da ışığın kahvaltısı diye
Ya da yaza ilişkin bir domates salatasına banmış fırında pişmiş bir lokma ekmeğin tadını bulurum niyetine
Öylesine
Bir tarife gelmez diye
Belki tanımım olur
Şiddeti zuhurundan gizlenmez belirir diye
Ama
Tebessüm kaldırmaz bu hal
Biraz kaos biraz 'cosmos' niyetine
Nerede belirir nerde belirmez
İşte bilinmez ama
Işığa banmış bir kere bu yüzefarkındalık mı?
Değil bilemezsin emir böyleydi unutma
Şeyh efendinin söylediği nedense doğrudur işte
Merak etme en iyisi olur
Hem dinleme diye
Bir de laf uydurmuş bak
Ama işte orda ışık banmış yüze
Açsa sahi kör olur mu?
şşşt
Sakın yasaklanmış bütün algıların ve tem bulmaların aşkların adına sınırın bu tarafında kalmak gerek mutlu olmak için ama
İşte daha ötesi de yok
Sen zaten sadece sözleri eklersin onlardan yalancı şehirler belki medeniyetler kurarsın ötesi ona aktır diye bir de mit uydurmuşsun
Sakla kâğıtları belki onlardan yalancı uçaklar yaparsın
Kırar kırar pencereden atarsın
Kelimeler yorar olmuş ruhlara fena şeyler olsun diye
Mutluluğu yalandan sunarsın
ya ya ya ...
Sonrasını kimse bilmez hayat nehrin bu tarafında ötesine duyulan aşktır sadece
Bunu şeyh söylemedi
Bilinmezleri kendine sakla ve sus
Derdine içine at ve romantik budur nehrin bu tarafında hayat
İşte öylesine
Bu kadar yeter mi?
...........
Ağlamak biter mi üzüntü biter mi?
Sen hiç soğan soydun mu?
Gözlerin yandı mı bir kere
Açken soğanı ekmeğe sardın mı?
Daha fazlasına sahip olmadan
Ve doydun mu?
Tamamdır dedin mi?
Nehrin bu tarafında hayat doymamak üzere kurulmuştur
Tepedeki ayı yakalamak için tepeye çıkmaya benzer
Ve ötekine
Nehrin bu tarafında hayat,
Öteki taraftan dağlar bu tarafa kayarsa güzeldir
Sen hayatında hiç dokundun mu bir güzele
Bir çiçeğe
Bir tasa seramiğe
Sadece yapmış öyle fark edilmeden
Kadın gibi kıvrımlarıyla ne kadar da zordu
Öyle narin incecik şekil vermek aya güneşe çiçeğe
İşte dram orda başlar
Şudur meselesi ne yani felsefe mi yapmalı
Dramın varsa hayatta olduğunu anlarsın
Günahların seni ona yaklaştırır
Sonra elinin hamuruyla çamur yoğurmalısın işte
Hayat böyle
Bir şey
Nedense
Yeter mi?
Gitme desem döner mi?
Çok kelimelerim var benim
Aklın buların
İçin geçer
Hayata dair bir şey anladım derken kendini boşlukta bulursun
Yalnız kalmamaya ihtiyaç varken ve
Boşluktaysan zaten
İçi boştur sadece kıvrım gibidir yani
Belki anlatılanlarda bir yol bulur
Hayırdır...
Yoksa kendine mi aşk olunur
Ya da kendinle mi dertleşilir…
Keşke o kadar kolay olsa…
Ben beni nasıl terk edebilirim
Ömür boyu birlikte
Daha ne ister insan
Ya da kendine ait bir şeyler mi öğrenir
İnsan kendinden başkasına aşık olmamalı belki de
Bak iste bu da bir haldir
Kendine aşık olmayanı narkosa vermeli
narkosa zaten suyun içinde kendini seyretmekte
Aynalara geçip kendin belirtmekte
Engin şüphelerden kurmuş
Kendini bulmuş bitin onu bulamayanlar gibi...
Neyse...
Biri olacaktı ama...
O da olmadı
Beriki olacaktı o da olmadı
Bende kendimi buldum
Böyle daha iyi
Sorun ne
Her şey sorun
Gelmek istiyorum yanına özledim seni
Ama korkuyorum istememenden beni
Uzaktasın çok uzaklarda
Bekliyorum belki böyle ansızın karşıma çıkarsın diye
Gelince de gitmeni istemiyorum pat diye
Doyamadan daha muhabbetine
İnsan bu işte neye doyabiliyor ki
Kollarını acar sararsın ama
Kafanda bir şeylerdir
Boşluk gibi
Kavram gibi
Devamı gibi
İnsan devamı nasıl bulabilir
Başı sonu olduktan sonra
Nasıl doğru olabilir bir nokta olduktan sonra
Şairin dediği gibi
Kaldırımlarda bile sorun var
Mesafeler
Mekânda
Mesafeler zamanda
Mesafeler
Kelimelerde
Mesafeler akılda dilde
Hani insan mesafedir desen mesafelerdir desen yeridir
Ama benim işim
Bu değil mi?
Aynen bir sonsuzluk fonksiyonu
Dar alanda
Sınırlı bir yüzeyde
Mesafe yaratmak
Hiç bitmeyecek olanı bulmak
İnsanın işi de bu değil mi?
O yüzden ilk eline geçtiğinde toprak işlemiş onu
Tohumu koymuş hasat etmiş yemiş yani
Suya karmış pişirmiş
Sonra desenler yapmış
Kıvrım kıvrım
Ateş öylesine duyguluymuş mu toprağa karsı aşkını açıkladığında
Yüzü kızarmış
Çömleğin kızarıklığı bundandır...
Derman ararsan derdine derdin dermandır
Bu böyle
Napalım hayat böyle işte...
Dert ve derman aynı ise çare nedir
Derdini biliyorsan ne mutlu
Ya bilip de dermanına ulaşamıyorsan
Eğer ikisi de aynı ise şanslısın demektir
Uzaktan bakıp iç çekiyorsan
Karasızlıklar ve belirsizliklerse…
Böyle büyürsün
Olgunlaşırsın
Sen olursun
Tuttuğun şey ‘unique’ olur
Aşk parçalar kalbini
Yeniden doğarsın
Biz her dem yeniden doğarız bizden kim usanası dersin
İçeri doğru derinleşirsin
Çömlek gibi
Sonra bir tutam su tutarsın
Topraktan başka kim bilir ki su tutmayı
earth or ceramique
Sonra ikisi de olursan hayatın kendisine varırsın
O yüzden ölene derler döndü
Sevmek sürgünde kalmaktır
Sevmek uzakta olmaktır
Uzakta olunmayana
Sevmek için uzaklaşırsın önce fark eder sonra aşk varırsın
O yüzden yaratır
Seni sonra ilişkin kılar
Tutkulara sarar
Gece saatlerinde nehir kıyılarında güneş batarken ay doğarken
Bir lalenin kıvrımına sarar aklını
Bir kadının beline
Sarpa sarar donup ona baktığında
Bunu başardığında
Aradaki fark ortadan kalkar
Teksindir
İfşa etme sevgini
Öylesine ki seni yapsın seni kılsın
İfşa edilen her sevgi biter
Naza bulaştırma sevgini nazara gelir
Hep iç çekme olsun
Seni bırakmasın
Yaksın.
Yanasın toprak gibi
Elinde numunesi olsun aşkın sanat ve ona aşık olayım olmaz mı?
Olmaz mı?
Elimdeki sanata aşık olmaz olur muyum?
Ben ona aşık olacağımı daha doğmadan biliyorum
Onun için salına seğirtmem
"elinde numunesi olsun aşkın sanat"
mays.08

Henry Darger ile Dargerism.

2008-06-16T11:04:00.000+02:00

Keşfedilmeyi bekleyen sabırlı bir adam; kullanılmayı bekleyen fırçası, kalemi ve toplanmayı bekleyen yoldaki çöplerlerin oluşturduğu fantastik kurgular. Hayal mi? hayır gerçek. Kırışmış yüzü ve hastane koridorlarındaki paspası ve tentürdiyot kokusu kadar gerçek.

Bir ‘janitor’, aynı zamanda dargerism’in ilham kaynağı (öncüsü).

American Folk Art Museum yirminci yüzyılın önemli sanatçılarından olan Henry Darger (1892–1973) ve takipçileri Amy Cutler, Jefferson Friedman, Antony Goicolea, Trenton Doyle Hancock, Yun-Fei Ji, Justine Kurland, Justin Lieberman, Robyn O’Neil, Grayson Perry, Paula Rego ve Michael St. John’a ev sahipliği yapmaktadır.

Henry Darger (12 Nisan 1892 – 13 Nisan 1973) münzevi bir Amerikan yazar/sanatçı aynı zamanda Chicago’da bir hastane bakıcısıdır. Ölümünden sonra 15,145 sayfalık fantastik metnin keşfiyle ün kazanmış ve birçok sanatçı ve müzisyenlere kaynak olmuştur.

‘The Story of the Vivian Girls, in What is Known as the Realms of the Unreal, of the Galndeco – Angelinnian War Storm, Caused by the Child Slave Rebellion’ ve bununla birlikte yüzlerce sulu boya ve eskiz çalışmaları ile Darger zaman içinde ‘Outsider Art’ın ilerlemesinde önemli bir role bürünmüştür.

1892 de doğmuş ve dört yaşındayken annesini kaybetmiştir. Kardeşlerini hiç görmemiş sadece babasıyla yaşam mücadelesi vermektedir. 1900 da babası St. Augustine’in Katolik misyoner evine alınmış Darger ise Katolik okulunda yatılı olarak hayatına devam etmiştir. Babasından da ayrılınca yalnızlığa fazlasıyla bürünen bu çocuk 1905’te babasının ölüm haberini aldıktan sonra hayata bakış açısı değişmiştir.

Okulda psikolojik sorunlar yaşadığı gibi mazoşisttik bir durumda söz konusudur. Zaman içerisinde yaşadıklarıyla yaşıtlarından daha fazla olgunlaşıp hayata bir yetişkinlerin gözünden bakmaya başladığı gibi içindeki çocuk ruhunu bastıramamıştır. Yaptığı irrite davranışlar ve kaçma çabalarında ise ağır cezalandırmıştır. On altı yaşında bunları artık kaldıramayacağını fark ettikten sonra Chicago’ya geri döner ve babaannesinin maddi yardımı ile bir hastanede iş bulur. Burada hastanenin temizliği ile görevlendirilmiştir. Darger hayatının geri kalan 50 yılını bu hastanede hademelik işine devam edecektir. Her gün kiliseye gider ve dönüşte ise yolda bulduğu çöpleri toplar evine getirirdi.

1930’da Chicago’nun Kuzey kesiminde ikinci katta bir odaya taşınır ve gizemli hayatını burada sürdürmüştür.

Ev sahipleri Nathan ve Kiyoko Lerner Darger’ın ölümünden kısa bir süre önce bu gizemli yeteneği keşfeder ve yayımlarlar. Ancak Darger kendi ününün meyvesini yiyemeden hayata gözlerini yummuştur.

Darger’ın eserlerinin temelinde dinsel temalar ve çöplerden topladığı haberler ve resimler yer almaktadır. ‘In the Realms of the Unreal’ (Gerçeküstü Diyarlarda) isimli eserinde dünyanın ay gibi bir gezegenin yörüngesindedir ve herkes Hıristiyan hatta Katolik’tir. Hikâyelerinin çoğu Robert Vivian’ın yedi güzel prensesleri ve onların maceraları üzerine betimlenmiştir. Savaş, sevgi ve beraberliği konu alan bu yapıtlar aslında Darger’ın ne kadar yalnız olduğunu göstermektedir.

Ölümüyle birlikte popüler kültürü etkileyen Darger özellikle 90lı yıllara damgasını vuran sanatçılar arasında yer almıştır. Birçok görsel sanatçı ve söz yazarları Darger’ın imgelerini kullanmış ve eserler ortaya çıkarmıştır.

Darger kendini keşfetmiş ve Snakefinger – Philip Lithman Roth, Autumn to Asher “Placentapede”, İndie rock band… And You Will Know Us by the Trail of Dead – Segue, (sanatçı/aktivist) Paul Chan ve hatta daha birçok akademik eğitim görmüş sanatçılara ilham kaynağı olmuştur.

Folk Art Museum’un seyirciyle buluşturduğu Henry Darger ve on bir sanatçı sadece fantastik rüyaların mistik atmosferini resmetmiş değil ayrıca iyilik kötülük, basitlik ve karmaşıklık ve hatta ihlal edilen sessizliği de ‘outsider art’ olarak bizlere sunmuştur.

‘Dargerism’ nasıl kendini keşfeden ve yetiştiren bir ‘janitör’un yeni bir akıma öncü olmasını tanımlamaktadır. Bu tanımlamayı da Henry Darger'dan başkası yapmamaktadır.

Sergi 15 Nisan – 21 Haziran 2008’e kadar Amerikan Folk Art Museum’da devam etmektedir.

www.folkartmuseum.org

muna Irmak

16 haziran 2008

bir jeff koons... kısa ama öz...

2008-06-14T11:02:00.000+02:00

Jeff Koons: Kabus olabilecek kadar provokatör, büyüsü ile gözleri bu dünyaya kapattıracak kadar yetenekli.
Geçmişi yapılandırarak ve geleceği eskiz halinde sunmak; sonra, izleyiciye sadece hayaller alemine dalmayı, ve heykellerinin tadını çıkarmayı bırakmak kırk yıllık birikimin ustalığı bu olsa gerek...
İşin tam burasında biraz attırıp Koons’un doğaüstü işleri, "iki boyutta duygusuzluğu yansıtırken üç boyutta ise dehasını konuşturmaktadır" diyebilirim ama ben hayaller alemine dalıp bir naif ve ötesi çocukluk olan bir yaklaşımı tercih edeceğim.
Chicago Çağdaş Sanatlar Müzesi ( Museum Of Comtemporary Art) ‘inde Koons retrospektif sergilendiğinde ‘buna mı geldik?’ ve bitiminde ise isteksiz bir ‘hmm’ ile alevlenen eleştiriler müşkülpesent bir atmosfer yaratmış olsada bu sadece Koons’un çağlar boyu çoğu sanatçının karşılaştığı hayatın gerçekleri ile yüzleşmekten başka bir şey olmamıştır.
Ancak tüm bu eleştiriler Koons’un hedefine ulaştığını ve sanatının herkes için olduğunu,; kimseyi sınırlamadan davetkar ve kitch hatta DuChamp, Dali, Warhol, Courbet ‘in etkisinde/yolunda yürüdüğünü söylemek mümkündür.
Materyalin dehası, 'en yüksek nota/şiddetteki mükemmellik/idealist bir güzellik için işlenmiş eserler Chicago’da direnci tanımlamaktadır. ‘Balloon Dog’ u sevmeyebilir misin? Böyle bir seçeneğin var mıdır? Eğer hayatın boyunca çocuk olmamışsan belki, ama bunu anlayabilmek mümkün müdür?
Kim 51 x 59 x 70 in boyutunda paslanmaz çelikten bu çocukluk rüyasını sevmez ki? Eserleri ile etkilediği duygular ve birleştirdiği kurgular – çocukluk hatıraları, zenginlik, cinsellik, ve (bronz ile ifadesi güçlenen) ölüm. İşte size bir ekternal bir durum: Doyumsuz öğelerle detayların önemini tekrar hissederken, bu bizim kabusumuz olabiliyor; bir ima mı?... zekanın önemi geçmişe terketmiş, her şeyin apaçık ya da zifiri karanlık olduğu bir dünyada.
Koons, küçüklüğünde pastel boyalar ile yaptığı isleri erken donemi yansıtırken, aslında üslubunun temellerini oluşturduğunu fark etmiyordu. 1955’te , Pennsylvania,York’da doğmuştu. Babası iç mimar, annesi ise ev hanımıydı, ancak zaman zaman gelin elbiseleri dikmekteydi. On iki yaşındayken babasının dükkanında satılmak için bekleyen eski sanat eserlerini kopyalayarak sanat hayatına başlamıştı. Baltimore’da bir yıl boyunca resim üzerine eğitim gördü ve önemli bir dönemini burada Chicago Resim okulunda geçirdi. ‘Everything’s Here: Jeff Koons and His Experience of Chicago’ da, Ed Paschke, Jim Nutt, H. C. Westermann, vs. gibi imgesel sanatçıların anılması ile Jeff Koons 1977’de New York’ta ün kazanmasına önayak oldu. O sene Art İnstitute Koons’a, onur doktoralığına layık görmüştür. Konuşmasında öğrencilere hayata güvenle bakmalarını söylemiş ve onlara dünyayı kendi platformları gibi görmelerini istemişti.
New York ta ise Jeff Koons, Museum of Modern Art /Modern Art müzesinin bir üyesi olmuş ve koleksiyonlarına devam etmiştir. Üniversiteyi bitirdikten sonra Wall Street’te broker olarak çalışırken aynı zamanda sanatçı olarak kendini ispat etmiştir. 1980’lerde alanında tanınmaya başladıktan sonra SoHo’da küçük fabrika tipi Andy Warhol, Damien Hirst ve Rönesans atölyeleri gibi yaklaşık 30 kişilik atölye açmıştır.1988de ise ‘Statuary’ – heykele yönelmiş ve ‘Banality’ serileri izleyiciye sunmuştur. ‘Michael Jackson and the Bubbles’ adlı eserleri bundan sonra gelmektedir. Ve bahsettiğim bu son eser, dünyanın en büyük seramik heykeli olarak adlandırılmıştır.
1991’de Cicciolina isimli porno yıldızı olan Ilona Staller ile evlenmiş ve ertesi sene Ludwig isimli bir çocuk sahibi olmuşlardır. Ancak kısa bir süre sonra evlilikleri sona ermiştir ve velayet davalarında sorun yaşamışlardır. Ortak velayet olmasına rağmen Staller, Ludwig'i de alarak (aslında kaçırarak) Roma’ya uçmuştur.
Bu gelişmeler esnasında, Koons yeni seriler üretmiş ve 1992’de Bad Arolsen, Almanya’da ‘Puppy’ adlı eseri seyircileri geçmişine götürmüştür.
Yakın geçmişte ise ‘incorporating bikinis’ (vücutsuz bikiniler ile) yemek, ve çevreyi buluşturmuş. Bu Easyfun – Ethereal (2001) serisi ile olumlu tepki almıştır.
Ayrıca 2006’da Artstar adlı televizyon programında yer almıştır.
14 Kasım 2007’de ise ‘Hanging Heart’ – Asılı Kalp adlı eseri Sotheby’da açık arttırma ile 23.6 milyon dolara alıcı bulmuştur, ve Koons yaşayan en pahalı sanatçı olarak ün yapmıştır. Diğer eserleri ise ‘Celebration’ sergisi ile Metropolitan Müzesinde gösterilmektedir.
Son olarak 30 Nisan – 1 Mayıs 2008’de Google’a ‘Tulip Ballons’ a atıf olan ön sayfa düzenlemesi ve ‘render’ları ile Queen’s Day( Hollanda’nın Lale Günü) için herkes ile buluşmuş ve sanatının herkese hitap ettiğini bir kez daha kanıtlamıştır.
Muna Irmak
14 haziran 2008
http://www.turkamerikan.com/index.php?news=3346